<-PostTitle->
2006/10/19 15:26
نگار جون مرسی که تو کارای وبلاگ کمکم میکنی
براستی که خیلی از من خوش سلیقه تر هستی
بابت همه چیز ممنونم.
بهم زنگ نزن
نمی خواد با این کار نبودنتو توجیه کنی
تو کنارم نبودی
تـو از لحظـاتت لذت تمــام و بردی ومن
تنهـــای تنهــــا
گوشه اتاق کز کردم و گریه کردم
تــــو کجـــا بــودی و مــن کجـــا؟
نمــی خــواد دلمــو بـدست بیــاری
دیر اومدی
انقدر شکسته و خردوترک دارشده که میترسم دستتو ببره
حالمـو نپرس
مـن خــوبــم
تنهــا حیـرانم
حیران از این همه تنهایی و غصه
کـــه از کجــا بــه دلــم راه پیـدا کـردن
و چـــه مــوج انفجــاری داشتنـد کــه چنیـن
خـرده هـای دلمـو از چشــام ســرازیــر کـــردن
هنـــوز هــم حیــرانــم چــه انفجــار عجیبیسـت زنـدگـی
بــروبمـیردیـگـــه دوسـت نــدارم
شـدی سیــاهی واســه روزگــارم
دیگه نمی خوام واسـه بی وفائیت
مــثـل یــــه ابـــری بشـــمُ ببــارم
بـروبمیرکـه دیگـه عـاشقت رفت
رفـتُ یــــه دنیــای دیگــه بسـازه
دیگـه نمی خواد توی راه عشقش
دل بـــه هربــی سروپـــا ببـــازه
خیلــی ســـــاده جــــای عشقـــت
تـــودلـــــم نفــــرتُ کــــــاشتــی
همــــه هستـــی مـــوگــــرفتـــی
واســــه مــن چیــزی نــذاشتــی
واســــه نفـــرت تـــــو وجـــودم
تــــــوتمــــــوم تـــــــاروپــــودم
واســــه اینـــه کــــه تــــو قلبـت
مــن واست بــازیچــــــه بـــودم
فکــرنکنــی حـــال مــنُ گرفتی
اینـم بدون تــا وقتی کــه نفهمـی
تنهـا چیزی کـه حـالمو میگیره
قیــــافـتِ نگــی بهـــم نــگفتــی
خوب تو کلت فرو کن که دیگه دوستت ندارم
بـــه تــو یـــار دَجَری محل ســـگ نمیــزارم
کـــم آوردی آخــــرش تــوی رفـــاقت و مرام
هنــوزم ضتـری بــابــا امــا هنـوزم بی ریـام
مــن بـــــا تــــو بــد شــدم بــدتــر نمـی شـــم
بــــا حــرفــــای قشنــگ تــــو خــر نمیشــــم
بـــا هـــر نــوشتــــم زایــت میکنــم همیشــــه
تـــو اگــــه آخ بمیــری آخ کــــه ضى میشـــــه
اَرزم حزور لـفستــون ایـن روزا بــازم آشقـم
بتـرکــه ضشــم حسود خوشـم بــا هـر دقـایقـم
خـزون آرزوم بــودی بـودم تـو نقش برگ تـو
برای ........... می نویسـم با آرزوی مرگ تو
مـــن بــــا تــــو بـــد شــدم بــدتــر نمـی شــم
بــــا حــرفـــای قشنـــگ تـــو خـــر نمیشـــم
بــــا هـــر نوشتـــم زایـت میکنـــم همیشـــــه
تــــو اگــــه آخ بمیــری آخ کــه ضى میشــــــه
هـــرکــی بـــا تـــو بـــاشــــه روزش سیـــــاه
دســت تـــو دسـت کـثـیـفـت کــردن گـــــــناه
کـــم آوردی همـــه رو بعــد از اون انتــــظار
تــــورو خـــدا ادای ضنــد تــــارو درنـیـــــار
من سـاده رو بگو که دل بـه کی باختـه بودم
روی دریـا خونـه ای مقوای سـاختــه بــودم
